کاش به باغبونها کمی حرمت بذاریم  ،  احترام سایه های خسته رو نگه داریم

کاش به آسمونی ها دین مونو ادا کنیم   ،  سهم خوشبختی مونو وقف بزرگ تر ها کنیم

کاش یه کاری بکنیم تا خستگی ها در بشه  ،  مرحمی بشیم که زخم آدم ها کم تر بشه

کاشکی شاخه ی زندگی رو نشکنیم  ،  گل سرخ رو تو شهر پاک باغچه نکنیم

کاشکی پاک کنیم تموم اشک هایی که جاریه ،  رنگ یاس هایی کنیم که همیشه بهاریه

کاش دست پرنده های بی گناه رو بگیریم  ،  توی آسمون بریم دامن ماه رو بگیریم

کاش با مهربونی هامون غصه ها رو کم بکنیم  ،  رشته های عشق رو تا همیشه محکم بکنیم

کاش بشینیم پای صحبت اونا که بی کسن  ، اگه درد دل کنن به آرزوشون میرسن

کاش تو عصری که همش سنگی و آهنیه  ،  بگیم از چیزهایی که خوبه ولی رفتنیه

کاش هنوز دیر نشده قدر هم رو خوب بدونیم  ، نکنه دیر بشه تا ابد پشیمون بمونیم

کاشکی این یه جمله هیچ موقع  ز یادمون نره:

آدمی چه بد باشه چه خوب باشه یه مسافره